Historie DVS'33

De naam 'Door Vereniging Sterk' herbergt van oorsprong al drang naar prestatie in zich. Twee toenmalige Ermelose clubs, Ajax en EFC, konden geen potten van betekenis breken en bundelden in 1933 de krachten. De officiële oprichtingsdatum van de nieuwe vereniging DVS'33 was 1 september 1933. De naam bleek niet verkeerd gekozen, want in de diverse competities nadien behaalde de Ermelose club het kampioenschap of streed mee om de titel. Absolute hoogtepunten vormden de kampioenschappen in 1943 en 1946. Ook in het zaterdagvoetbal werden sinds 1941 de competities door de KNVB ingedeeld, waarbij de 1e klasse van het district het hoogst haalbare was voor de geelzwarten. In 1943 behaalde DVS het kampioenschap van de 1e klasse en vocht de club met Huizen uit, wie zich districtskampioen mocht noemen. De Ermeloërs wonnen op doelsaldo. De titel werd gevierd alsof het een algeheel zaterdagkampioenschap betrof. Promotie was er nog niet aan verbonden. In 1946 werd dit succes herhaald, nu ten koste van SSVU uit Utrecht en IJsselmeervogels uit Spakenburg. Nu volgde er wel promotie naar de 4e klasse KNVB. Het jaar 1949 zou opnieuw een hoogtepunt vormen. Een beslissingsduel tegen DOVO uit Veenendaal, gespeeld op Birkhoven in Amersfoort, moest de kampioen van de 4e klasse aanwijzen. Ondanks een heroïsche wedstrijd van onder meer Henk Gewald, destijds ook als keeper geselecteerd voor het Nederlands zaterdagelftal, trokken de Veenendalers met 2-3 aan het langste eind.

In de jaren vijftig kwam er een eind aan de succesperiode van DVS. Met wisselend succes kwamen de Ermeloërs uit in de 3e of de 4e klasse. Het laatste kampioenschap in die periode werd gehaald in 1963, het seizoen dat DVS voor het eerst het huidige sportpark aan de Sportlaan bespeelde. Toen trad het tijdperk van 'het eeuwige derdeklasserschap' aan. De Ermeloërs speelden technisch goed verzorgd voetbal, maar het ontbrak aan de nodige spirit en zelfvertrouwen om dat te bekronen met een titel. In die jaren nam de top van het zaterdagvoetbal door het instellen van een 2e en een 1e klasse steeds meer afstand van DVS.

De geelzwarten verlieten de 3e klasse weer in 1977, maar niet door een kampioenschap. Het seizoen 1976/'77 verliep slecht voor DVS en de druk om het lijfsbehoud kwam te liggen op een groep jonge, getalenteerde spelers. De last drukte echter te zwaar op hun schouders en degradatie naar de 'kelder van de KNVB' was onafwendbaar. Twee jaar had DVS nodig om terug te keren in de 3e klasse. De historische promotie naar de 2e klasse volgde meteen in 1980 na een gewonnen beslissingswedstrijd tegen Valleivogels uit Scherpenzeel, maar het verblijf aldaar bleef beperkt tot één seizoen. De Ermeloërs gaven in het hieropvolgende seizoen een voorsprong weg en werden daardoor gedwongen tot een nacompetitie met wederom Valleivogels en VVOP uit Voorthuizen; deze werd niet winnend afgesloten. Dan maar in het jubileumjaar 1983, werd er gedacht. Helaas werd het 50-jarig bestaan van de club zwart omlijst door weer een degradatie naar de 4e klasse. Ook nu waren er twee seizoenen nodig om te promoveren.

Een goede tweede plaats in het seizoen hierna duidde er al op, dat de groei in de prestatie er wel in zat; helemaal toen een drietal gelouterde profs van PEC Zwolle de club kwam versterken. In hun kielzog keerden getalenteerde jeugdspelers eveneens terug op het oude nest. De 'Zwolse Coup' slaagde volledig, want met twee kampioenschappen op rij trad DVS in 1988 toe tot de elite van het zaterdagvoetbal. Het debuut was met een vijfde plaats uitermate verdienstelijk; de teleurstelling in het tweede seizoen in de 1e klasse was na de degradatie groot. Na het vertrek van de ex-profs was de verwachting, dat de geelzwarten meteen zouden doordegraderen, maar via de nacompetitie en twee beslissingswedstrijden tegen Elburger SC werd het verloren gegane terrein in 1991 weer herwonnen. Hierop vierde DVS welhaast het grootste succes uit de clubhistorie; tot en met de laatste wedstrijd streden de Ermeloërs mee om het kampioenschap van de 1e klasse om zich daarna achter ACV met een tweede plaats tevreden te stellen. Nu hield DVS het vijf seizoenen vol op het hoogste niveau. Interne verdeeldheid resulteerde in 1996 in degradatie uit de 1e klasse... naar de 1e klasse (door het instellen van de hoofdklasse in het zaterdagvoetbal). De selectie bleek te smal om na één seizoen al weer terug te keren in het voetbalwalhalla, maar met de nodige inbreng van buitenaf was het kampioenschap van de 1e klasse in 1998 weer een feit. DVS had het afgelopen seizoen in de hoofdklasse lange tijd uitzicht op een goede klassering bij de eerste zeven, maar eindigde uiteindelijk bovenaan het 'rechter rijtje'. Gezien de veranderingen in de selectie een plaats, waar DVS voor het komende seizoen zich al gelukkig mee mag prijzen.

Hoewel prestatiedrang destijds de drijfveer was voor het ontstaan van DVS, verenigt de club nu natuurlijk veel meer. DVS verenigt prestatief en recreatief voetbal (qua ledenaantal vormt het laatste zelfs het grootste bestaansrecht), actief en passief voetbalplezier, voetbal voor jong en oud (en wat daar tussen zit), sportbeleven op het hoogste amateurniveau en een sociale functie. Dit alles gesteund door zo'n 350 vrijwilligers. DVS is daarmee nog steeds 'Door Vereniging Sterk'.

Samenvatting resultaten vanaf 1979

Terug