Sitemap  Reageer  Adres  Log in

 

Voor de mensen die het echt nog niet weten zal ik in het kort nog even beschrijven hoe het allemaal in zijn werk gaat. Vanaf drie uur worden in de Stationsstraat de marktkramen klaar gezet, waarna de huurders (hier betalen ook verenigingen uit Ermelo geld voor aan de plaatselijke VVV) hun plekje innemen en met de inrichting gaan beginnen. Bij Geel-Zwart betekent dat het klaar zetten van het Rad, de geluidsinstallatie en het uitstallen van de DVS-souvenirs, die ook nog verkocht worden. Om zes uur gaan twee verkopers c.q. verkoopsters op straat staan en één man praat de boel aan elkaar. Twaalf lootjes voor € 0,50 per stuk worden verkocht. Eén draai aan het rad en hij of zij met het winnende nummer, wint een taart en gaat zo trots als een pauw weer de braderie op. Dit doen we elke avond 100 keer en de sport is om zo snel mogelijk klaar te zijn. Het record dit jaar was tien voor half negen. Dat betekent dus dat er elke 84 seconden een taart wordt verloot, waarmee wij dus verreweg de snelste loterij van Nederland zijn.

Natuurlijk kunnen wij hier wel roepen dat het allemaal mooi en prachtig is, maar vinden andere mensen dat ook? Om de proef op de som te nemen zijn we de straat opgegaan en hebben we diverse meningen gepeild van “de man en de vrouw in de straat”. Als eerste spreek ik Aad en Tiny uit Rotterdam. “We zijn dit jaar voor het eerst met vakantie in Ermelo, maar het is al onze derde avond dat we hier meedoen”. En trots steekt Aart zijn slagroomtaart in de lucht. “We gaan nog even door hoor”, zegt Tiny met een onvervalst Rotterdams accent. “De buren lusten vaak ook wel een stuk van die taarten”. Een paar minuten later zie ik ze toch met twee taarten richting de camping lopen.

Een ouder echtpaar stelt zichzelf voor als Joop en Gerda. Ik vraag of ze uit Amsterdam komen en hierop geven ze een bevestigend antwoord. “We zijn hele echte Mokumers maar we zijn vijf jaar geleden naar Purmerend verhuisd’, aldus Joop. Op mijn vraag hoe vaak ze al in Ermelo en op de braderie komen zegt Gerda dat ze al zeker 30 jaar bij ons aan de kraam komen. Ik moet ze even corrigeren en zeg dat dit ‘pas’ de 26e keer is. “Vroeger moesten we van onze Wesley altijd naar de braderie om met de marmottenrace mee te doen. Daar stond dan die aardige man met die baard en die pijp en toen kon je ook al een taart winnen. Nu gaat hij met zijn eigen vrouw en onze kleindochter elke weer hier naartoe”, zegt een trotse oma.

 

Ook onze buren hebben we om hun mening gevraagd. Aan de ene kant staan onze vaste buren: Moeder Anna en dochter Lydia verkopen al jaren hun tweedehands boeken en klagen niet over hun omzet, maar kijken altijd wel verlekkerd naar onze aanloop. Aan de andere kant staat deze keer Herman met een kraam vol dikke jassen en vesten. Als leek denk je dat dat niet verkoopt op een zonnige braderie, maar niets is minder waar. Herman is een oude rot die zijn spullen prima weet te verkopen. Toch kijkt hij iedere week weer zijn ogen uit: ‘Ik sta op veel markten en braderieën, maar wat jullie doen heb ik nog nooit meegemaakt. Wat een mensen en wat een snelheid. En wat een simpel idee. Ik wou dat ik het bedacht had’.

Om een uur of 21.00 uur, na het gezamenlijk zingen van het befaamde chantykoorlied, worden de spullen ingepakt en naar de opslag achter de winkel van Tempel gebracht. Aan de kraam komen de laatste mensen langs die het jammer vinden dat ze geen taart meer kunnen winnen. Henk en Ria komen uit het oosten van het land en zijn ook al jaren kind aan huis bij onze Geel Zwarte kraam. “Wij vinden het een leuk spel, maar we vinden het misschien nog wel belangrijker om de vereniging te steunen. Zelf zijn wij ook vrijwilliger bij v.v. Angerlo en wij weten wat er voor nodig is om een club draaiende te houden. En als je dan iedere week weer tien tot vijftien mensen enthousiast bezig ziet voor de club, dan krijg je toch weer dat warme gevoel”.

Zo maar een greep dus van mensen die ons niet kennen (maar intussen wel een beetje kennen) en die duidelijk laten blijken dat de braderie, en in het bijzonder de kraam en de mensen van Geel-Zwart, een feestje voor hen is. Zo ervaren wij dat zelf ook natuurlijk. Ook voor ons is het zes weken lang een uitje, waarbij de club weer positief in het voetlicht komt. Eigenlijk is het dus voor iedereen “Winnen, winnen en alleen maar winnen”. 

Foto's: Rob van Genderen.