Cookie beleid DVS'33 Ermelo

De website van DVS'33 Ermelo is in technisch beheer van VoetbalAssist en gebruikt cookies. Hieronder de cookies waar we je toestemming voor nodig hebben. Lees ons cookiebeleid voor meer informatie.

Functionele cookies

Voor een goede werking van de website worden deze cookies altijd geplaatst.

Analytische cookies

Google analytics Toestaan Niet toestaan

Marketing cookies

Facebook Toestaan Niet toestaan
  • DVS-TV & DVS-Video

  • Top-en Hoofdsponsors
  • Eerstvolgende wedstrijd

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!

DVS JO 11-1 recht rug!

Zwart Wit '63 JO11-1

5 - 1

DVS'33 Ermelo JO11-1

Competitie

1e klasse 04

Datum

23 mei 2018 18:30

Accommodatie

Onbekend

De ouders van DVS JO 11-1 hebben een enerverende voetbalweek achter de rug. En eigenlijk is de week nog niet om voor ze. Morgen alweer, staan ze in Nijkerk naar de verrichtingen van hun zonen te kijken. De vraag is echter of de DVS'ouders dit wedstrijdje misschien beter kunnen overslaan. Thuis blijven, ontspannen op de bank met een glas groene thee zou een passender afsluiting zijn van deze afgelopen week.
 
Afgelopen zaterdag, tegen VVOP, een tegenstander uit de onderste regionen van de ranglijst, waren de verwachtingen van de DVS’ouders hoog gespannen. Vandaag zou het toch moeten kunnen gaan lukken en ze gunden het hun jongens zo… .Toen de bal ging rollen wees alles erop dat dit het geval zou zijn.
Binnen twaalf minuten had Milan drie keer de VVOP keeper verschalkt. Wat was hij scherp vandaag en fel. Drie fouten achterin bij VVOP strafte hij genadeloos af. Met een doelpunt uit een prachtige omhaal bracht hij de ouders in vervoering. En fel dat ze waren die DVS jongens de eerste twaalf minuten! Voor de wedstrijd, in de kleedkamer, leek er peper uitgedeeld aan de jongens.
Met een 3-0 voorsprong konden de ouders zich ontspannen. Trots en met een gerust hart verslapte de aandacht voor de wedstrijd. Onderlinge gesprekjes over koetjes en kalfjes kwamen opgang en de week werd nog eens door genomen… .
Met stomheid geslagen en vol verbijstering stonden de DVS ouders toen de, overigens zeer goed fluitende, scheidsrechter het rustsignaal floot elkaar aan te kijken. Hadden ze het goed gezien? Zagen ze daar nu echt een stand van 3-4 op het scorebord staan? Had VVOP vier keer gescoord na de 3-0 voorsprong. Stond daar niet de verwachte 7-0 en hadden hun jongens nu echt vier tegendoelpunten gehad. Hoe dan?!
Het valt niet mee om ouder te zijn van DVS JO 11.
Ook afgelopen woensdagavond bleek dat.
DVS moest tegen de koploper Zwart-wit. Vooraf waren de DVS jongens onzeker en misschien wel een beetje bang. Een wedstrijd om tegen op te zien. Natuurlijk konden die jongens van Zwart Wit goed voetballen maar ook schroomden ze niet om naast de bal ook nog wel eens een enkeltje te raken. DVS’ouders hadden hun zonen niet opgevoed in het ‘enkeltje trappen’. Met samen geknepen billen begonnen de jongens van DVS hun wedstrijd tegen Zwart Wit. Binnen twintig seconden en zonder één bal geraakt te hebben stonden de DVS’ers met 1-0 achter. Uit zelfbescherming berustten de ouders maar vast in een grote nederlaag. Straks thuis en voor het naar bed gaan, moest er immers getroost gaan worden.
 
Tegen VVOP was bij de ouders voor het begin van de 2e helft ‘het vertrouwen in een goede afloop' omgeslagen in ‘hopen op dat het allemaal nog goed komt’. Maar met het vertoonde spel en de 3-5 voor VVOP vervloog ook de hoop. Ouders maakten zich al klaar om na afloop hun jongens te kunnen steunen met zinnetje als ‘jammer jongens’, ‘volgende keer beter jongens’. En goed je best gedaan’.
Na de 1-0 van Zwart Wit was het wachten op een snelle 2-0. DVS'ouders moesten echter wel heel lang wachten. Met wat ongeloof in de ogen keken ze elkaar aan en stelden ze vast dat hun jongens wel heel fel op de huid van die Zwart Witters zaten. Iedereen fel, niemand uitgezonderd.
Shayan en Timon, tegen VVOP er niet bij maar nu wel, brutaal voetballend en spelden prikken uit delend. Mike hangend en leunend in zijn tegenstander. Dide hardwerkend niet alleen met zijn voeten maar ook met zijn handen. Milan getergd.. Tobias en Mik gooiden lijf en leden in bal en tegenstander. Streng en ook fel waren ze tegen de scheidrechter. “
DVS liet de tanden zien en beet zich grommend vast in de tegenstander. Zwart wit kwam niet meer aan voetballen toe. Ouders zagen hun jongens het leven van de Zwart Witters zuur maken. Verwachtingen moesten worden bijgesteld. Bange jongetjes bleken dappere knapen. Zou er een stunt in zitten?
 
Tegen VVOP leek er een wonder nodig. Deze wedstrijd kon als verloren worden beschouwd.
Maar ook nu moesten de DVS'ouders hun verwachtingen bijstellen. Mik had andere verwachtingen en gelooft in wonderen. Hij maakte twee doelpunten, vlak voor het einde van de wedstrijd, en liet de ouders verward achter. Was het toch 5-5 geworden… . Hoe dan?
 
Met hun jongens op 1-0 achter tegen Zwart Wit gingen de DVS’ouders de rust in. Het was loei spannend. Toen de tweede helft begon en Bart, jawel Bart, de teek, 1-1 maakte was de spanning eigenlijk niet meer te dragen. DVS’ouders werden supporters. In vuur en vlam gezet gingen ze als een ‘8 ste man’ achter de jongens staan.
Onder aanmoedigingen van de ouders bleven de DVS‘ers lijf en leden en hart en ziel in de wedstrijd stoppen. Jonne begon steeds meer zin te krijgen in die grote nummer 4 die met trucjes de steun ging zoeken bij de niet zeer standvastige scheidsrechter. Ook Tygo ging mee in de strijd en gooide zich regelmatig vol passie voor de bal.
 
Een vrije trap voor Zwart wit, en twee Zwart Witters voor de neus van Tygo , zorgden voor de op dat moment onverdiende 2-1 voor Zwart Wit.
 
Maar In plaats van te breken deden de jongens van DVS er een tandje bij. Meer risico nemend gingen de DVS’ers verder waar ze gebleven waren. Geen kopjes die gingen hangen, niet verslappen. Nee, niets daarvan. Vol erop en vol erin.
DVS’ouders zagen zonen die hun zwart gele huid peperduur aan het verkopen waren. Niets werd er cadeau gegeven. De wedstrijd kon eigenlijk niet meer verloren. De uitslag deed er eigenlijk niet meer toe. Ook om de wedstrijd ging het al lang niet meer. Ouders zagen hun zonen gedurende de wedstrijd, van bange jongetjes, veranderen in dappere knapen en vervolgens in hele stoere mannen.
Dat is het waar ze naar hadden staan kijken! Van trots hoorden de DVS'ouders het eindsignaal niet eens meer.
 
De wedstrijd winst ging naar Zwart Wit maar dat even terzijde.
 
‘Je zoon zien groeien’, bij mij hakt dat er wel in.
Maar toch zal het hoogstwaarschijnlijk de groene thee zijn die ik morgen oversla.
Nijkerk uit, 8.30 uur, best vroeg maar ik ben weer van de partij.
 
Wernher